[kemalseymen]

Temel geç saatlere kadar kahvehanede oturmuş...
Artık eve gidecek, ayağa kalkmış... Paat diye yüzüstü yere düşmüş...
Tekrar denemiş, aynı durum...
Sürüne sürüne dışarı çıkmış, tekrar kalkmayı denemiş, değişen bir şey yok...
Çaresiz eve kadar sürünerek gelmiş... Kapıyı açmış, Fadime’nin duymaması için sessizce oturma odasında kıvrılıp yatmış...
Sabah Fadime başına dikilmiş;
“-Kör olasıca yine kahveye gidip gece yarısı eve geldin di mi?...”
-Nereden çıkarıyorsun karıcığım?...
“-Kahveden aradılar... Tekerlekli sandalyeni yine orada unutmuşsun...