[ByKuzguN]

Düşündüm…

Hayata bir başlık atmadım…

Düşündüm …

Ben ve hayat iki iyi arkadaşız.

Düşündüm…

Hayata hep bir düşün değil, binlerce düşün penceresinden bakıp
gerçeğe hangisinin daha yakın olduğunu görmek gerekir…

Düşündüm..

Hayat gözlerimi açabildiğim kadar açıp en son noktaya kadar bakmak,
sonrada yumup hiçbir şey görememek kadar kısa, hayat kısadan da kısa.

Düşündüm…

Hayat kendimize yazdığımız bir mektupların genel adıdır. Gönderen
kısmında ismimiz, alıcı kısmında adresimiz yazar.

Düşündüm…

Aslında zaman, okyanusları besleyen su kaynaklarından bile çok daha
hızlı akıyor.

Düşündüm…

Aslında hayat, ölümün hep unutulduğu bir yaşama uğraşıdır.

Düşündüm…

Aslında hayat, uyku ile uyanıklık, düş ile gerçek, yalan ile doğru
arasında az sonra uyanacağımız anlık bir rüyadır.

Düşündüm…

Aslında hayat, gözlerim kapalıyken bile görebileceğim bir suret,
kulaklarım kapalıyken bile duyabileceğim bir ses ve her aynaya
bakışımda bana bakan bir yüzdür.

Düşündüm…

Aslında hayat, birbirini gören aynaların içinde uzayan sayısız yollar
kadar uzun, dokunsam tutulacak kadar yakındır.

Düşündüm…

Aslında kimse düşlerinin terkine uğramadı. Hayat zaten bir düş! Bir
gün düşeceğiz toprağa ve hayat denen bu düşten ilk kez uyanmış
olacağız.

Düşündüm…

Hayatıma iyi bakmalıyım. Çünkü o kendine küsse, kimse bana yeni bir
hayat hediye etmeyecektir.

Düşündüm…

Yaşamak büyüdüğünden beri hayatı hep küçük gördü.

Düşündüm…

Ölümün gözlerine yaşarken bakarsak oda bize anlamı olan sonsuz bir
hayatla bakar.

Düşündüm…

Ölüm sırası gelmeden kimse sıranın kendisinde olduğunu anlayamıyor.

Düşündüm…

Ölüm İsimlerimizin başındaki beylik sıfatları tanımıyor..

Düşündüm…

Aslında ölüm, cevabı hep bilinen bir sorudur.

Düşündüm…

Aslında ölüm, sevgilinin bize gönderdiği bir mektuptur.

Düşündüm..

Bazen bilmek kadar insana acı veren başka bir zıtlık göremedim.

Düşündüm..

Yanlışa yürüyüşlerimiz korkutmuyor bizi…

Düşündüm…

Kolay anlatılıyor acılar, kolay yazılıyor kolay yaşanmıyor oysa.

Düşündüm…

Mürai merhabalar, topraksız çiçekler ve ikiyüzlü gönüllerden nefret
ediyorum.

Düşündüm..

Her bakışta ayalara yüzümüzden onlarca maske alıyor. Hangisi gerçek
yüzümüz seçemiyorum.

Düşündüm..

Çok vefasızım, telefon rehberindeki dostlarımın sayısı bir hayli
azalmış.

Düşündüm:

Ben yoksam kimse yoktur.

Düşündüm.

Omuzlarının üzerinde zirveye çıktığım insanlara sırtımı dönmemeliyim.

Düşündüm…

Otobüse ayakta bine ilk yolcu olmak istemiyorum.

Düşündüm.

Geceye kaçmayı sevmiyorum.

Düşündüm…

Ben aşkı seslerden bir ses değil, bütün sesleri susturan bir çığlık
yapmak için arıyorum.

Düşündüm…

Aslında ses sessizlikte anlam buluyor. Sessizlik her yerde
konuşabilen ses oluyor.

Düşündüm…

Aslında ben büyümekten değil, içimdeki sesi yitirmekten korkmalıyım.

Düşündüm…

Ellerim kaleme, düşüncelerim kelimelere tutundukça yazmaktan ve
okumaktan asla vazgeçmemeliyim.

Düşündüm…

Renklerin mavisini seviyorum diye siyahlardan nefret etmemeliyim.

Düşündüm…

En değerli an içerisinde bulunduğum andır. Çünkü, az sonrasının olup
olmayacağı bilinmezdir.

Düşündüm…

Özgürlük bedeli gerçekten çok ağır olan bir mücevherdir. O yüzden
herkeste bulun(a)maz.

Düşündüm…

Boş vermek hiçbir şeydir. Hiçbir şey boş vermek kadar anlamsız
değildir.

Düşündüm…

Kalplerini yormayanlar düşüncelerimi çiğnediler. Cümlelerimin canı
yandı.

Düşündüm.

İnsan kendi yaşamının yağmurlarında ıslanma fırsatını kaçırmamalı.

Düşündüm…

Aslında nankörüz…

Düşündüm..

Umut Kafdağı'nın ardında da olsa beklemeye değer..

Düşündüm…

En çok beklenen en beklenmedik anda gelendir…

Düşündüm

Anlaşılamamak anlaşılır bir durumdur.

Düşündüm

Bu yazıyı öylesine yazmıyorum.