"En çok sessiz verilen kararlardan korkarım ben.
Bu aralar en çok kendimden korkuyorum anlayacağın. "
Ve bundandır sanırım, hep susup-beklemem gerektiğini bildiğim ve düşündüğüm halde, sabırsızlanıp sana yaklaşmalarım…
…
Hani sende vazgeçmiştim ya inadımdan.!
Tek başına savaşmakta yoruyormuş insanı bak…
Seni dinlendirmeye çalışırken, içime dönüp baktığımda yorgun bir ihtiyar görüyorum…
Ki ben hep güçlü, küçük bir kadındım…
Demiştim sana, beni en çok senin çıkmazların yorar.
Sana kadar, sanırdım ki her şeye bir çözüm bulurum.
Sende elim-kolum bağlı kaldı hep …
Çaresiz kalıp-izlemekte yoruyor insanı inan…
…
Dün gece bir rüya gördüm… Yine mi ? diyen sesini duyar gibiyim.
Ne yapayım özlemin, rüyalarıma taşıyor seni …
"Bilmedin sen kıymetimi desem yalan olur
Bilmedin sen sevmesini desem yalan olur
Varlığımda yokluğumda sensiz yalan olur
Mutluluğum mutsuzluğum sensiz yalan olur
Gözyaşlarım gülmelerim sensiz yalan olur
Duygularım umutlarım sensiz yalan olur"…***
...
İçim acıyor… / Sen bilmiyorsun…
Kimse bilmiyor… / Söyleyemiyorum…
Alışkın değilim içimi dökmeye, başkalarına göstermeye…
Kaptırmışım kendimi herkesi dinlemeye…
Sen
daha
yeni
tanımaya
başladın
içimdeki
beni…
/ Korkma…
"Ve en çok da sessiz gidişler vurur beni…
Sen öyle yapma oldu mu.?"