Ziya Osman Saba Şiirleri

Ahret

Bu garip dünyada ben yadirgadim yerimi...
Yillardan sonra gir gün, görüp çektiklerimi,
Tanrim bir melegine emredecek: "Yetişir!"

Gözlerimi o saat sessiz kapayacagim.
Beni bekleyedursun bir köşede yatagim;
Bütün yorgunlugumu alacak bir teneşir.

Bir yükü atmiş gibi içimde bir hafiflik,
Oraya geçmek için aşacagim bir eşik,
Bir lâhza tutacagim bana uzanan eli.

Bir el gözlerimdeki perdeyi siyiracak.
Onlari bulacagim... Ve annem şaşiracak:.
"Oglum! Ne kadar da büyümüş ben görmeyeli."

Artik Yaşamak Için...

Artik yaşamak için herkesten kaçacagiz,
Dünya bize verecek yalniz güzellikleri,
Yalniz, semalarindan dökecek ruhumuza,
Geceler mehtaplari ve gündüzler seheri

Düşünceli yürürken, bir yol dönemecinde
Çikacak ömrümüze beyaz dallarla bahar.
Hatirlatacak bize sen çocuklugumuzu,
Erguvanli bir bahçe, mor salkimli bir duvar.

Tekrar yaşayacagiz ümitli sabahlari,
Bulacagiz dünyanin o en güzel yerini.
Ebedi bir sahilde yeniden tadacagiz
Kol kola sükûn dolu akşam gezmelerini...

Baharı Beklerken Yazılmış Şiir

O günü görmek için sade bekleyeceğiz,
Göreceğiz bir sabah yeşil tomurcukları.
Hazırlanıyor gibi, gökyüzü, ufuk, deniz,
Bir sabah dökülecek baharların baharı.

Bu bahar yalnız mesut günler taşımaktadır,
Başbaşa kalacağız kenarında bir suyun,
Göz alabildiğine yeşil uzanan çayır,
Bir saadet içinde sessiz otlayan koyun.

Bu bahar güleceğiz en içten bir sevinçle,
Bir melek ordan bize uzatacak elini.
- Beni bırakma kalbim, kalbim sen bana söyle.
Ümitlerin en güzelini!..

Ben De

Ne çok anlatacaklariniz var
Birbirimize nişanlilar!
Ben de bir zamanlar sizin kadar mesuttum,
Ben de şu parkin siralarinda oturdum,
Ümid ettim, hayal kurdum...
Şahit bütün ömrüme bu şehir, bütün yurdum.
Ben de o mektepte okurdum
Küçük mektepli!
Bugün gibi hatiramda
Ilk gün, ilk ders, ilk hece.
Şiirler yazmak için ögrendigim güzel Türkçe.
Yeni kitaplarim, siyah gögüslügüm,
Sevinçle dolup taşardi gönlüm.
Beri yanda günler akar giderdi.
Benim de bir anne üstüme titrer
Bir baba benimle iftihar ederdi.

Beyaz

Bir bademin altına, yorgun, oturmak biraz,
Ayrı ayrı seyretmek çiçek açmış her dalı.
Artık bütün renklerden, artık uzaklaşmalı:
Beyaz işte, aylardır gözümde tüten beyaz.

İş bitti... Uzaklarda ilk ümitler gibi yaz,
Duyuyorum bu sabah, kış içimden çıkalı,
İçimin dört duvarı bembeyaz badanalı,
Ah, sade nefes almak, göğsüme dolan bu haz...

Bir kuş ötecek şimdi... Havada bir durgunluk,
Mermeriyle konuşan açık kalmış bir musluk,
Beyaz çiçeklerini tektük düşüren kiraz.

Bahar pınarlarından içime damlayan su,
Bembeyaz çiçeklerin ıslak, temiz kokusu,
Kış bitti... Uzaklarda ilk ümitler gibi yaz...

Beyaz Ev

Gözlerimin önünde hep aynı beyaz ev.
Her dağ yamacına kurduğum,
Beliren her su kenarında,
Pembe damlı, yeşil pancurlu, balkonlu,
Balkonuna tırmanan sarmaşık.
Gece, pencerelerinden sızacak ışık,
Kışın tütecek bacası.

Kapıyı ittiğinde çalacak bir çıngırak.
-Duyuyorum o sesi şimdiden, berrak-
Geçeceğim yol, çıkacağım üç basamak,
Ellerinden sıyırıp atacağım eldiven,
Her halin, gülüşün, kokun, bütün ruhunla sen!
Ah, bütün bir ömür bırakmayacağım el,
Okşayacağım saç, dinleyeceğim ses,
Bakmakla doymayacağım yüz...
Açık pancurlardan o gün dolacak gündüz,
O günkü hava,
Bir kapıyı açman, dolaşman sofada.
Şaşıracağım: Böyle gezinen kim?
-Evim! Evim!.. Ellerimle asacağım
Camlarına perdelerini.
Yatak odasında düşüneceğiz bir an
İki kişilik karyolanın yerini...
Yatak odamız, yemek odası, kiler
Raflarında ellerinle yapılmış reçeller.
Karşı karşıya oturacağımız sofra,
Sürahide ışıldayan su,
Yazın, rüzgâra koyacağımız testi;
Senin yatacağın öğle uykusu...
Sararacak bir yandan çardaktaki üzümler,
Kâh esecek rüzgâr, kâh dinleyeceğiz yağmuru,
Kâh karlarla bembeyaz kesilecek çimenler.
Hep geçireceğiz içimizden:
Hayat beraber, ölüm beraber...
Şu göklerin altında,
Olacağız o kadar bahtiyar
Ki çıkıp mezarlarından annemiz, babamız da,
Beyaz evimize yerleşecekler,
Uzun kış geceleri onlar da aramızda
Göz göze bakışacak, mangalı eşecekler...

Bilemiyorum

Bilemiyorum yillardir neredeyim?
Hergün yedigim ekmek, susayip içtigim su,
Kolundan tutup gitmek istedigim kadin,
Yaşamak kaygisi, gök hasreti, ölüm korkusu,
Ve Rabbim senin adin!
Yillar var ki içindeyim hayatin.
Aniyorum gençligimi, özlüyorum çocuklugumu,
Fakat bilemiyorum yarini.

Bilemiyorum Rabbim, maksadini, kararini.
Hepimiz işte dünyadayiz,
Yataktaki hastamiz, topraktaki ölümüz;
Neyiz, ne olacagiz?
Birşey bilmiyorum... Nefes almaktayim yalniz.
Rabbim! beni yaratmişsin,
Insan şeklinde görünüyorum,
Terlerim yazin, üşürüm kişin,
Düşünüyorum, düşünüyorum...

Bir Oda, Bir Saat Sesi

Bir oda, içinde bir saat sesi
Hayatin sirtimdan giden pençesi,
Ve beni maziye götüren bir el,
Eski günlerimiz, sessiz ve güzel...
Buldugum kayiplar, her günkü yerin,
Işte konsol, ayna, köşe minderin,
Seccaden, tesbihin, namaz başörtün.
Bir şey degişmemiş, sanki daha dün.
Yine ortancalar alti caminin,
Dişarda sükûnu yaz akşaminin,
Bahçemiz sulanmiş, islak her çiçek.
Kapi çalinacak, babam gelecek...

Bir Sokakta Giderken

Taşinda otlar biten şu sokakta yürümek.
Bir bahçe duvarinin kokulu gölgesinden.
Uzakta, mektepteyken okudugumuz şarki.
Su içmek o tasasiz günlerin çeşmesinden.

Kalbe aşina bütün rastladiklarim,
Herşey eskisi gibi, herkes bahtiyar, iyi!
Bana büyük babami hatirlatan ihtiyar,
Çocukluk arkadaşim sari benekli kedi

Bütün günahlarimi affetmiş sanki Tanrim,
Duyuyorum kalbimde tadilmamiş sevgiyi.
Ah, sade koşmak, koşmak istiyorum içimden:
Aradigim diyara bu yol çikacak gibi

Bir Ölünün Arkasından

Ey ölü, az daha yaşatmak isterdim seni,
Habersiz bırakıp gittiğin evde.
Giysen hazır duran terliklerini,
Odalarda dolaşsan, öksürsen
Toplasan bu yaz da bahçende yemişleri,
Az daha ömür sürsen.
Gözlerimin önünde hep boyun bosun,
Nasıl girerdin şu kapıdan, memnun
Şu iskemleye otururdun.
Avuçlarımda, ılık, el sıkışın,
Bana bakışın...
Nasıl uzatırdın bana şu sürahiyi?
Seyrederdik uçan bulutları, geçen gemileri.
Nasıl son defa konuştun, son defa güldün?
Nasıl öldün?..
Nasıl öldü, Yarabbim, nasıl öleceğiz?
Hangi sonsuz geceler, iklimler geçeceğiz,
Bundan sonra da bir gün aynı sofrada
Oturacak mıyız bir daha!..

Bu Rüzgar

Bu rüzgar her vakit böyle esmeyecek.
Gökte bulut, suda yelken, dalda çiçek.
Bir gün, bir gün var ki, günden güne gerçek,
Çatir çatir servi, çitir çitir böcek.
- Çek cigerlerine, bir nefes daha çek,
Bu rüzgar her vakit böyle esmeyecek.

Bütün Saadetler Mümkündür

Bütün saadetler mümkündür...
Şu kapının açılması,
İçeri girivermen,
Bahar, kuşlar, gündüz.
Ve bütün dünya
Bir an içinde gürültüsüz.

Bütün saadetler mümkündür...
Bahtsızların biraz gülümsemesi...
Körlerin gün görmesi,
Mümkündür bütün mucizeler...
Ana, baba, evlât, bütün kaybolanlar...
Ebedî bir sabahta buluşmamız bir daha.

Ölüler! Hepimiz için yalvarın Allaha...

Çocuklugum

Çocuklugum, çocuklugum...
Uzakta kalan bahçeler
O sabahlar, o geceler,
Gelmez günler çocuklugum.

Çocuklugum, çocuklugum...
Gözümde tüten memleket.
Artik bana sonsuz hasret,
Sonsuz keder çocuklugum.

Çocuklugum, çocuklugum...
Habersiz ölen kardeşim,
Mezari bilinmez eşim,
Her bir şeyim çocuklugum.

Çocuklugum, çocuklugum...
Bir çekmecede unutulmuş,
Senelerle rengi solmuş,
Bir tek resim çocuklugum..

Geçen Zaman

Hiç olmazsa unutmamak isterdim.
Eski geceler, sevdiklerimle dolu odalar...
Yalniz birakmayin beni hatiralar.
Az yanimda kal çocuklugum,
Temiz yürekli uysal çocuklugum...
Ah, ümit dolu gençligim,
Ilk şiirim, ilk arkadaşim, ilk sevgim...
-Dogdugum ev. Rahatliyacak içim duysam
Bir tek kapinin sesini.
Ariyorum aklimda bir ninni bestesini...
Böyle uzaklasmayin benden, yasâdigim günler.
Güneş, getir bir bayram sabahini.
Açilin açilin tekrar
Çocuk dizlerimdeki yaralar,
Hepiniz benimsiniz:
Mektebim, siniflarim, oturdugum siralar...
Yalniz hatirlamak hatirlamak istiyorum
Nerde kaldi sevgilim, seni ilk öptügüm gün,
Rengine doymadigim o sema,
Ahengine kanmadigim irmak.
Birakip herşeyi nereye gidiyorum?
Neler geçmişti aklimdan,
Nedendi agladigim, nedendi güldügüm?
Ah nasildi yaşamak?

Güz

Çiçegin rengi soldu, bitti şarkisi kuşun.
Yol tenha, dal mecâlsiz, su durgun.
Tabut yapilan tahta, ev ev taşinan odun.
Bahar, ümit yerine, ey kiş, içimde korkun!

Allahim! kararmasa şu gögün...
Dal senin, agaç senin, döktügün
Yapraklarla, mevsimlerle, gün gün.
Geçip gidişi ömrün...