Hayat bu işte...

[bal650]

>>>
>>>
>>>>
>>>>
>>>>
>>>>>Rahmetli Vehbi Koç ile yapılan bir televizyon röportajıydı. Yıllar
>>>>>>>önce... "Param var, malım var, şanım ver, mevkim var; ama gel gör ki,

>>>>>>>iki kaşık bulgur pilavı yiyemiyorum" demişti üzüntüyle. Domatesli
>>>>>>>bulgur pilavının yanında turşu ve soğan çok uzun zaman önce yaşak
>>>>>>>edilmişti ünlü işadamına. "Çok şükür bugünleri de gördüm ama..."diye
>>>>>>>konuşmasını sürdüren ünlü sanayici "dünyanın en kudretli adamı da
>>>>>>>olsan fark etmiyor..."diye eklemişti. Bir soğan, bir bulgur bazen
>>>>>>>nelere bedel oluyor...
>>>>>>>
>>>>>>>
>>>>>>>Emel Sayın'ın hayatının anlatıldığı bir programdı. Çok genç yaşta
>>>>>>>başlayan yolculuğunda gücü, başarısı ve ışıltısından sonra bugün
>>>>>>>geldiği nokta konuşuluyordu. Pek çok kadının yerinde olmak istediği
>>>>>>>güzel, başarılı ve ünlü sanatçı "Bir tek şeye sızlıyor içim... Keşke
>>>>>>>bir çocuğum olsaydı" derken gözleri dolu doluydu. "Bana hep daha çok
>>>>>>>gençsin, önce işin,önce sanatın, daha şöhretin başındasın dediler ama

>>>>>>>keşke kimseyi dinlemeseydim. Keşke kimseyi dinlemeseydim..."
>>>>>>>
>>>>>>>
>>>>>>>Gani Müjde ile söyleşi yaptığım bir programdaydık. "Çok küçüktüm ve
>>>>>>>babam kendi koşulları içinde beni şımartmaya uğraşıyordu"diye başladı

>>>>>>>anlatmaya. "Bir bayram arifesiydi. Galiba kendi takım elbisesini
>>>>>>>verip bana bir elbise yaptırmış. Çok mutluydu o bayram; bana bir şey
>>>>>>>giydirebildiği için. Ama ben elbiseden hiç hoşlanmamıştım. Ağlamaya
>>>>>>>başladım, ben bu çirkin şeyi giymem diye. Babamın bana bakışını hiç
>>>>>>>unutamam. Galiba en fazla altı yedi yaşındaydım. Birden hiç
>>>>>>>beklemediğim bir şey oldu ve babam bana hayatımdaki ilk ve son ve çok

>>>>>>>şiddetli tokadını attı. Çok gücenmişti bana. Aradan yıllar geçti.
>>>>>>>Şimdi İstanbul'un güzel manzaralı evlerinden birinde oturabiliyor ve
>>>>>>>istediğimi alabiliyorum. Baba olduktan sonra bir gün, babamın o
>>>>>>>bakışı geldi aklıma. Keşke geri dönüp o sayfayı silebilsem, öyle
>>>>>>>isterdim ki... Babamı mutlu edebilseydim."
>>>>>>>
>>>>>>>
>>>>>>>Üzerinden çok zaman geçti ama yine de tereddüt ettim şimdi yazıp
>>>>>>>yazmamakta... Bir cesaret yazıyorum;Yeşim Salkım- Uzan idi o zamanki
>>>>>>>soyadı-Levent'te yeşil bir villada, görkemli mobilyaların içinde
>>>>>>>görkemli duvarların arasında ve görkemli bir masanın ardında
>>>>>>>oturuyordu. Yapmak istediklerini anlatırken, çok çok uzun siyah
>>>>>>>saçları kollarını, belini, boynunu örtüyordu ve gözlerinde adını tam
>>>>>>>da koyamadığım bir siyah şey vardı. Keder? Yalnızlık? Öfke?
>>>>>>>Yorgunluk? Her şey, her şey elinin altındaydı ama mutsuzdu
>>>>>>>besbelli... Sonra zaman geçti . Soyadlarından birini sildi. Saçlarını

>>>>>>>kestirdi.Geçenlerde bir akşam gördüm onu. O beni görmedi. Yan
>>>>>>>yanaydık oysa. Geçip gittik birbirimize değmeden. Kısacık saçları,
>>>>>>>gecenin karanlığına rağmen ışıldayan gözleri vardı. Sevdiği adamın,
>>>>>>>kocasının elinden tutmuş, deniz kenarına doğru yürüyordu. Yanından
>>>>>>>geçip kendi yoluma devam ederken düşündüm de... Hayat bu kadar basit
>>>>>>>bir şeydi işte. Yaptıklarımız, yapmak istediklerimiz, özlediklerimiz,

>>>>>>>pişman olduklarımız, onardıklarımız, onaramadıklarımız...
>>>>>>>
>>>>>>>
>>>>>>>Hepsi basit, minicik şeylerdi ama ulaşamadıkça,
>>>>>>>çözemedikçe,yenemedikçe bize kocaman geliyordu. Kitlelerin sevgisi,
>>>>>>>para,ün,güç... Hiçbiri, hiçbiri bedel olamıyordu, özlemini çektiğimiz

>>>>>>>o şey her ne idiyse....
>>>>>>>
>>>>>>>
>>>>>>>Bir çocuk,
>>>>>>>
>>>>>>>
>>>>>>>sevildiğini bilmek,
>>>>>>>
>>>>>>>
>>>>>>>bir vicdan rahatlığı,
>>>>>>>
>>>>>>>
>>>>>>>bir tabak pilav,
>>>>>>>
>>>>>>>
>>>>>>>bir sağlıklı nefes...
>>>>>>>
>>>>>>>
>>>>>>>Hayat bu işte; basit, küçük bir hadise....
>>>>>
>>>>>
>>>>
>>>>
>>>
>>>
>>