Müzayede...

[tayfuncum]

Müzayede...
Adam zengindi. Hem de coklarinin hayal edemeyecegi kadar. Ulkenin en
guzel sehirlerinin en guzide semtlerindeki dairelerinin sayisini bile
bilmiyordu.Ayrica, iyi bir antika meraklisiydi.
Elinde tuttugu zengin koleksiyonun degeri de tahminleri zorluyordu.
Çiftlikleri ve arabalari da vardi tabii. Islettigi magazalarda binlerce
insan calisiyordu. Herkes, 'Keske onun yerinde ben olsam!' diye
dusunuyordu.

Gelin gorun ki o, bulundugu yerden hic memnun degildi.

Her seye sahip oldugu dogruydu.Ancak, icinde bir yerde derin bir bosluk,
doyurulmaz bir aclikla kivraniyordu. Kendisine 'Baba!' diye sarilacak bir
cocugu yoktu. Yillardir esiyle birlikte bu yanlizligi, bu eksikligi icten
ice hissetmislerdi. Ama umutla dua etmeye, sabirla
beklemeye devam ediyorlardi. Esi, ayni zamanda bir ressamdi.
Kadin hayal ettigi bebekleri,cocuklari buyuk bir ustalikla yagli boya
tablolara ciziyordu. Ancak resimleri hep kendine sakliyor,sergiliyordu.

Resmini yaptigi bebekleri, cocuklari kendi cocuklari gibi seviyordu.
Haliyle, cocuklarini parayla bir baskasina satmak aklinin ucundan
gecmezdi.

Sonunda ihtiyarlik gunleri gelip catti. Artik cocuk sahibi olma hayalleri
bitmisti. Fakat beklenmedik bir sey geldi baslarina. Agir bir trafik
kazasi gecirdiler. Adam hafif yarali olarak kurtuldu. Ancak karisi ciddi
bir beyin hasari ile yogun bakimda yatti aylarca.
Adam karisinin sagligi icin servetinin onemli bir kismini harcadi. Derken,
doktorlar karisinin kismen iyilestigini soylediler. Kadin eve dondu. Ama
artik eskisi gibi degildi. Adeta bir cocuk gibi yasiyordu.

Karisinin gundelik islerini yapabilmesi icin bir bakici hanim calisiyordu
yanlarinda. Kocasini savasta kaybetmis genc hanimi adam ve esi evlatlari
gibi sevdiler. Eve biraz olsun cocuk civiltisi getiren iki kucuk cocugunu
da torunlari bildiler. Bu arada evin hanimi eskiden oldugu gibi resimler
yapmaya calisti. Beklenecegi gibi tablolari eskisi kadar basarili degildi.
Yine de kadinin eski gunlerdeki gibi mutlu olmasina yardimci oluyordu.

Yillar hizla akti. Kadin bir gun beyin sorunlari nedeniyle oldu. Adam,
bakici hanim ve iki yetimini degerli hediyelerle evlerine gonderdi. Çok
gecmeden adam da kalp krizi gecirerek hayata veda etti.

Boylece hayalleri susleyen o koca servet sahipsiz kaldi. Ilk olarak paha
bicilmez antikalar buyuk bir muzayedede satisa sunuldu. Ilk parca adamin
esinin beyin ozurluyken yaptigi bir tabloydu. Bir ozurlunun umutlarini
doktugu, ruhunu ortaya koydugu bu mutevazi tabloya kimse donup bakmadi
bile.

Herkes az sonra onlerine gelecek paha bicilmez antikalari bekliyordu.
Saticinin 'Artiran var mi?' diye bagirisina salondan tek cevap
gelmiyordu. Muzayede salonundaki sessizligi, muzayedeye ilk defa gelen
bakici kadinin sesi bozdu. Annesi gibi sevdigi bir kadinin cocuklari gibi
sevdigi tablosuna muzayede salonunda pek alisik olunmayan bir teklifle
musteri oldu: 'Bes dolar!'diye bagirdi acemice. Daha fazlasi yoktu
cebinde. Umutla bir baskasinin kendi teklifini artirmasini bekledi.
Sessizlik yine bozulmadi. Muzayede yoneticisinin 'Satiyorum. Satiyorum..
Saaaaat...tim.' demesiyle tablo sadece 5 dolara kadinin oldu.
Muzayede yoneticisi satilan tabloyu bir kenara koymak yerine cercevenin
arka yuzunu herkesin gorebilecegi bicimde yukari kaldirdi. Tablonun
arkasinda katlanmis kucuk bir kagit parcasi vardi. Yine herkesin gozleri
onunde kagidi aldi ve acti. Ozenli bir el yazisiyla yazilmis notlara goz
gezdirdikten sonra kalabaliga dondu: 'Bayanlar ve baylar; muzayede
bitmistir!'

Sonra kagit uzerindeki notu seslice okudu:
'Kim esimin bu mutevazi emegine deger vererek bu tabloyu satin almissa,
esime verdigim degerden cok daha azini hak eden servetim de onundur.'
***


Dunya belki de bir acik artirma salonudur. Gordugumuz her seye birileri
bir paha bicer. Sirf baskalarinin bictigi degerler uzerine yeni degerler
eklemek icin omrumuzu bizim icin en degerli olanlari unutarak,hatta bazen
kirarak tuketiyor olabiliriz.

Sevimli bir cocugun babasi ve annesi olmanin degeri borsalarda
olculemiyor. Fedakar ve sadik bir esin bizim icin yaptiklarini hicbir
insan kaynaklari uzmani hesaplayamiyor.

Oysa, hepsi antika.. Kimsenin gormedigi, kimsenin fark etmedigi kadar ozel
veguzel degerler.

'Muzayede' bitmeden birbirimize ziyadesiyle deger verelim.
Olur mu?