Kırlangıçları hep çok sevdim.

[KADIKÖY]

Ayvalık'ta bir açık hava otelindeyim, resepsiyon da açıkta. Resepsiyonun
köşesinde bir kırlangıç yuvası var; üç yavru, kafalar dışarıda,
gagalar
açık. Anne ve baba gidip gelip yiyecek getiriyorlar ve ayrı zamanlarda
geldikleri için birbirlerini görmüyorlar. Anne birinci yavruya yem veriyor,
birazdan baba gelip ikinciye, anne tekrar geldiğinde üçüncüye, baba gelip
birinciye. İnanılır gibi değil, sırayı hiç şaşırmadılar: "Adalet."

Akşama doğru sudan çıktım, baktım yuvaya siyah bir kedi yaklaşmış. O
ufacık
ana baba canhıraş bir şekilde dalıp, çıkıp kediyi uzağa kadar
kovaladılar:
"Cesaret."

Otel sahibi şunları anlattı: Bahar başlarında göçten döndüklerinde
yuvanın
bulunduğu bölümün kapalı olduğunu görünce, resepsiyon görevlisinin
kaldığı
odaya girip çıkıp onu uyandırmışlar; sonra da resepsiyona uçup
kepenkleri
kaldırtmışlar: "Akıl."

Sabah su içmek için fıskiyenin üzerinde dolaşıp çığlıklar
atıyorlardı, ta ki
fıskiye açılana kadar: "İletişim."

Yuvalarını öyle bir yaparlar ki yıllarca dayanır: "Kalite."

Yazları sıcak ülkelere göç ederler: "Yenilik."

Onların yaptığı yuva, diğer kuşların saman çöplerini üst üste
koyarak
yaptığı dingildik yuvalara hiç benzemez. Benzer bir yuva yapabilen başka
kuş
yoktur: "Farklılık."

Hiç kırlangıçları bir yerde pineklerken hatırlıyor musunuz? Devamlı
uçarlar:
"Çalışkanlık."

İnanılmaz hızlıdırlar, su zerresini havada yakalarlar: "Hız."

Binlerce mil uzaktan hep aynı yuvaya dönerler. Ömürlerinin sonuna kadar
yuvalarına bağlıdırlar: "Yurt Sevgisi."

Kırlangıçları hep çok sevdim.
Ahmet Şerif İzgören
1 Ocak 2007


NETTEN ALINTIDIR